Blogs Persoonlijk

Ik schrijf over mijn leven om je een inkijkje te geven. Wie weet heb je er iets aan (dat zou geweldig zijn). Niet dat ik een enorm meeslepend en groots leven leidt, maar juist ook 'gewone' levens kunnen inspirerend zijn. De alledaagse en minder alledaagse dingen die ik meemaak lees je dus hier. 

Ontdek je 'waarom'

Mensen vragen mij wel eens wat ik het meest mis aan mijn man. Een lastige vraag, want ik mis zoveel. Zijn vanzelfsprekende er zijn. Wat dus helemaal niet zo gewoon is. En zijn humor. God wat vind ik het leven saai zonder zijn grapjes. Zijn geduld! Wat dat betreft waren we yin en yang. En ook zijn relativerende en creatieve kijk op het leven. Mijn neiging tot scenariodenken, zoals hij dat noemde, drukte mijn man altijd subtiel de grond in terwijl hij me een andere, vaak luchtigere blik op de dingen bood. Hij leefde onbezorgd en geloofde heilig in ‘doe wat je leuk vindt’. Zijn sociale karakter -als onze kinderen en ik gelukkig waren, was mijn man dat ook- is tevens een groot gemis. Geen wonder dat ik zijn dood nog altijd als een zware baksteen met me meezeul.

Gelukkig zie ik veel van zijn mooie eigenschappen terug bij mijn kinderen. De opperste concentratie die de oudste kan hebben bij een legobouwwerk. Of dat hij soms zomaar tegen me zegt dat ik het goed doe als alleenstaande moeder. De arm die hij om me heen kan slaan met de woorden ‘ik zie dat je even een knuffel nodig hebt mam’. Zo nu en dan schrik ik ook van zijn grootmoedige uitspraken, zoals laatst toen hij dreigend zijn vuisten balde en zei ‘niemand komt aan mijn moeder, want dan krijgen ze met mij te maken’. Die heldhaftigheid laat me glimlachen en huilen tegelijk, want zo’n beschermende rol zou een jochie van tien niet op zich moeten nemen. Die wens je een onbezorgde jeugd.

En dan is er nog mijn jongste. Een miniversie van mijn man. Hij startte onlangs een actie voor Stichting Haarwensen en Stichting KIKA. Al tijden zei hij dat hij z’n haren liet groeien om kale kinderen te kunnen voorzien van een pruik. Ik wachtte af tot de bevlieging overwaaide. Maar ik had beter moeten weten. Geen bevlieging maar pure ernst is het. Toen ik nog eens polste of hij niet naar de kapper wilde zei hij: ‘Ik wil mensen blij maken mam, dus nee, ik ga niet meer naar de kapper!’

Dat credo ‘mensen blij maken’ had mijn man ook. Dat maakte hém namelijk gelukkig. Het grappige is dat ik nu in mijn werk ondernemers help om hun credo -hun ‘waarom’- te achterhalen en formuleren. Want ik ben ervan overtuigd dat je succesvol en gelukkig in je werk bent als je dat doet vanuit je essentie. Datgene wat je voldoening geeft. Mensen houden van je om wie je bent, niet om wat je doet. Dat geldt net zo goed voor bedrijven. En ook voor mijn kinderen. Ik hou van ze om wie ze zijn. Of ze nou voldoening krijgen van het creatief oplossen van een vraagstuk of het blij maken van een ander. Maar het is stiekem wel fijn te zien dat mijn man in hen voortleeft. Het gemis van mijn lief wordt er niet minder door, maar allicht een beetje draaglijker. Ontdek je ‘waarom’ en vind zo je passie, is inmiddels des te meer mijn adagium. Leef je leven leuk nu het nog kan.

 

Contact

Contact maken is de basis van alle communicatie! En contact met leuke mensen is meestal enorm inspirerend. Wil je weten of ik jouw verhaal kan vertellen? Heb je behoefte aan iemand die de kern van je bedrijf zichtbaar maakt? Iemand die goede content kan leveren in de vorm van blogs, persberichten, webteksten, interviews of andere artikelen? Mail me via info@verhaalmetpit.nl of bel 06 4040 7139

Tekst- en communicatiebureau Verhaal met Pit

Ivanka Berretty-Eggly
Vijfhuizen